Profilaktyka

Założenia teoretyczne:

  • filozofia i antropologia personalistyczna
  • teoria rozwoju psychoseksualnego Eriksona
  • koncepcja profilaktyki zintegrowanej S. Grzelaka
  • model systemów dynamicznych Hawkinsa
  • teorie wpływu społecznego
  • wyniki badań nad skutecznymi strategiami w profilaktyce młodzieżowej

Profilaktyka zintegrowana, obejmuje swoim oddziaływaniem dzieci, młodzież oraz dorosłych (rodzice, nauczyciele). Rozumiana jest,  jako działanie wspomagające wychowanie oraz chroniące przed szeroko rozumianymi zagrożeniami na drodze rozwoju. Realizowana systemowo pozwala zmniejszać całe spektrum zagrożeń związanych nie tylko z substancjami psychoaktywnymi ale również z uzależnieniami behawioralnymi. Poprawia bezpieczeństwo w szkole oraz wewnętrzną integrację klas. W takiej systemowej, długofalowej wersji powoduje zmiany postaw u dzieci i młodzieży.

Koncentrujemy się na obniżaniu poziomu napięć (lęku) u młodych ludzi stosując dwie główne strategie profilaktyczne.

  • Pierwsza to inicjowanie i wspieranie w rozwoju młodych ludzi, wskazywanie na radość płynącą z tego procesu oraz wzmacnianie relacji w rodzinie i grupie
  • Druga to zmniejszanie zagrożeń, wskazując na pułapki i ucząc radzenia z sobie z nimi.

To, co nazywamy egzystencjalną pustką, stanowi prawdziwe wyzwanie dla ludzkości. Coraz więcej ludzi skarży się na poczucie bezsensu i życiowej pustki. Według filozofii Viktora Frankla wlg. której pracujemy, wynika to z dwóch powodów. Po pierwsze, w przeciwieństwie do zwierząt, człowiek nie ulega instynktom w kwestii tego, jak musi postępować. W odróżnieniu od poprzednich pokoleń, nie kieruje się już tradycją w kwestii tego, jak powinien postępować. Często nie wie nawet, jak właściwie chciałby żyć. Robi to, co robią inni (konformizm), albo postępuje zgodnie z tym, czego się od niego żąda (totalitaryzm).

W czasach, w jakich żyjemy podstawowym obowiązkiem odpowiedzialnego dorosłego, jest poszukiwanie sensu swojego życia i wyposażanie młodszych w umiejętność odnajdywania w życiu sensu. Wychowawca ma obowiązek uświadamiać wychowankowi, że życie nigdy nie traci sensu.

Motywem przewodnim naszego działania jest pokazanie dzieciom i młodzieży konieczności kierowania się w życiu wartościami i posiadania autorytetów, właściwej oceny własnych możliwości, akceptacji siebie i budowania dobrych relacji z innymi.